یک سوزن به فعالان فرهنگی

قسمت آخر ارائه کارگروه بررسی آسیب‌های اجتماعی در اردوی زیباکنار در شماره قبلی روزنامه شریف، پوشش داده نشده بود که سردبیر محترم، این فرصت را به من دادند تا درباره آن چند کلمه‌ای بنویسم. تعدادی از دوستان هم که در اردو حضور داشتند بعد از جلسه به من گفتند منظور ارائه را متوجه نشده‌اند. دلیل این نارسایی محتوایی را ضعف خود در بیان و استرس ناشی از کمبود وقت می‌دانم. اما اصل مطلب: در دو ارائه قبلی کارگروه، به موضوع امید در دانشگاه اشاره کردیم و تاکیدمان بر ساختارهای دانشگاه بود. اما در ارائه سوم (آخر)، نوک پیکان انتقادات را به سمت خودمان چرخاندیم و از فعالان فرهنگی شریف گفتیم و دسته‌بندی گروه‌های فرهنگی دانشگاه را از منظر خود بیان کردیم؛ فاتحان سنگرها با دغدغه‌های جناحی و سیاسی خارج دانشگاهی، جزایر خوش‌آب‌و‌هوای شهید رضایی و دانشکده‌ها با دغدغه‌های حداقلی و محدود به فعالیت گروه‌ها و خاموش‌هایی که هیچ فعالیتی ندارند و صرفا از گروه به‌عنوان بهانه‌ای برای داشتن پاتوق در دانشگاه استفاده می‌کنند. مغز کلام این است که تا وقتی دغدغه‌های غالب گروه‌های دانشجویی دانشگاهمان اینگونه است، نمی‌توان دانشگاه بانشاط‌تری را انتظار داشت. دید سیاست‌زده به فعالیت‌های دانشجویی باید کنار گذاشته شود و دغدغه‌های دانشجویی در درجه اول اهمیت قرار بگیرند. کانون‌های فرهنگی پرکار و انجمن‌های علمی که از آ‌نها با نام جزایر خوش آب‌و‌هوا یاد کردم نیز نباید به فعالیت‌های خود، به‌عنوان رویدادی صرفا دانشکده‌ای یا تخصصی نگاه کنند. تاثیرگذاری زمانی بیشتر می‌شود که هدف عمده فعالان این گروه‌ها، ایجاد روحیه نشاط و امید در دانشگاه و در مقیاس بزرگ باشد و از حالت جزیره‌ای که هم‌اکنون وجود دارد، خارج شوند. بهتر است برای گروه‌های خاموش نیز فکری کنیم تا تکلیفشان را با خودشان و گروهشان زودتر مشخص کنند. نکته آخر نیز اینکه انتظار داشتن از مسئولان دانشگاه و مدیران آن برای حل معضلات و مسائل اجتماعی سطح دانشگاه، اگرچه انتظاری است به‌حق، اما تجربه نشان می‌دهد که نمی‌توان به آن امیدی داشت. اگر قرار باشد اتفاق مثبتی در سطح دانشگاه بیفتد، شروع آن مطمئنا از سمت گروه‌های دانشجویی و فعالان آنها و مطالبه‌گری آنان خواهد بود. پس بهتر آن است که به جای آنکه منتظر راه‌حل از سمت مسئولان یا یک کارگروه باشیم، همگی آستین بالا زده و به حل مسائل و معضلات اجتماعی دانشگاهمان فکر کنیم.

توسط سینا طاهری

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.