تجربه حضور در کنفرانس جهانی صلح

از یاریگران تا سازمان ملل

من فرزانه مردوخ روحانی هستم، رشته کارشناسی‌ام مهندسی شیمی بود و مثل خیلی از بچه‌های دانشگاه، میانه‌های دوران کارشناسی به این فکر افتادم که دیگر مهندس بودن آرزوی زندگی من نیست و باید برای رسیدن به اهداف زندگی‌ام تغییر رشته بدهم. به رشته‌های علوم انسانی علاقه پیدا کردم و در نهایت دانشجوی اولین دوره سیاست‌گذاری علم و فناوری در شریف شدم. حالا هم که درسم تمام شده، به عنوان مدیر محصول در شرکت یکتانت مشغول به کارم.

در دوران کارشناسی، عضو کانون یاریگران شدم و علاوه بر تدریس به بچه‌های بهزیستی، در برگزاری جشن‌ها و مراسم‌ها هم فعالیت داشتم. فکر می‌کنم همان دوران بود که کمی بیشتر درباره حق و حقوق کودکان در جهان هم مطالعه کردم و با یونیسف و بعدها با سایر بخش های مختلف سازمان ملل آشنا شدم. از همان موقع آرزو داشتم که به نحوی وارد این فضا شوم، چون هم به نوعی کار خیر محسوب می‌شد و هم تجربه کار در سازمانی بین‌المللی جذاب بود. به همین خاطر شروع کردم به دنبال کردن صفحات این سازمان‌ها در تلگرام و اینستاگرام که شاید بشود راه نفوذی به آنها یافت. به همه دوستان و آشنایانم هم سپردم که اگر موقعیتی مناسب برای من در این سازمان‌ها دیدند، من را بی‌خبر نگذارند، اما تنها چیزی که در این سال‌ها دست‌گیرم شد، دفترچه یادداشتی بود با لوگوی بخش هماهنگی سازمان ملل(OCHA) و شعار «هماهنگی جان‌ها را نجات می‌دهد» که دوستی از پدر دوستش که در سازمان ملل مشغول به کار بود، برایم هدیه آورد. متأسفانه هیچ‌وقت موقعیتی را در سازمان ملل پیدا نکردم که مهندس شیمی نیاز داشته باشد یا سیاست‌گذار علم و فناوری یا حتی مدیر محصول!

تا اینکه روزی فراخوان شرکت در global peace summit را دیدم، در وهله اول به‌خاطر اینکه در اسم کنفرانس کلمه صلح به چشمم خورد، جذبش شدم. وقتی بیشتر مطالعه کردم، متوجه شدم که این کنفرانس، یکی از مجموعه فعالیت‌های بخش توسعه پایدار سازمان ملل برای تقویت ارتباطات و همکاری میان جوانان کشورهای مختلف است و هرسال در یک کشور برگزار می‌شود که امسال برگزاری کنفرانس سهم کشور امارات و شهر دبی شده است.. بخش توسعه پایدار سازمان ملل برای سال ۲۰۳۰ مجموعه اهدافی را در نظر گرفته که بیشتر آن حول‌وحوش صلح و تفاسیر مختلف آن می‌گردد؛ مانند بهبود کیفیت آموزش، کاهش فقر و برابر جنسیتی. کنفرانس جهانی صلح هر سال با محوریت موضوعی برگزار می‌شود و امسال تمرکز کنفرانس روی استفاده و قانون‌گذاری صحیح تکنولوژی است.

مجموعه اطلاعاتی که کسب کردم باعث شد که برای شرکت در این برنامه مشتاق‌تر شوم. ظرفیت کنفرانس را که دیدم ۱۴۰ نفر بود و چندان عدد بالایی به حساب نمی‌آمد. شانسم برای پذیرفته شدن را خیلی زیاد نمی‌دیدم، اما در نهایت تصمیم گرفتم که رزومه‌ام را برایشان ارسال کنم. احتمالا فعالیت‌های داوطلبانه‌ام در دوران کارشناسی، پژوهشی که روی قانون‌گذاری در صنعت بلاکچین داشتم و شغل فعلی‌ام که با تکنولوژی عجین است، برایشان جذاب بوده و به مصاحبه دعوت شدم. بعد از گذشت یک هفته اسامی افرادی که از سوی سازمان ملل حمایت مالی شده‌اند، اعلام شد که اسم من هم در لیست افراد partially funded بود. از کل ۱۴۰ نفر پذیرفته‌شده، ۱۵ نفر full fund و ۲۵ نفر partial fund هستند. شادی اینکه بعد از مدت‌ها توانسته بودم تنها چند قدم خودم را به سازمان ملل و برنامه‌های توسعه‌ای‌اش نزدیک کنم، قابل وصف نبود.

 

 

این کنفرانس که هفته اول اسفند امسال در ۴ روز برگزار می‌شود شامل پنل گفت‌وگو، برنامه‌های شبکه‌سازی و در نهایت تیم‌سازی برای هم‌فکری در حل یک مسئله است. یکی از نکات جالب این برنامه این است که در هر روز یک نوع پوشش به شرکت‌کنندگان پیشنهاد می‌شود که معمولا پوشش‌ها در دو دسته لباس رسمی و غیررسمی قرار می‌گیرد، اما در یک روز از این برنامه همه شرکت‌کنندگان باید لباس محلی کشور خودشان را بپوشند که به نظرم جذابیت برنامه را دو چندان می‌کند.

 

توسط فرزانه مردوخ روحانی

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.