گزارشی از نشست مجازی انجمن اسلامی درباره شوراهای صنفی

صنفی اپوزیسیون نیست

جمعه، ۱۶ خرداد انجمن اسلامی میزبان دومین جلسه از سلسله‌جلسات «چرا و چگونه» بود، با عنوان «در اهمیت مشارکت و تقویت نهادهای دانشجویی» و با موضوع خاص شوراهای صنفی. بابک بهادری، دبیر شورای صنفی در سال ۹۱، مهدی سیلاوی، دبیر شورای صنفی در سال ۹۳، مرتضی ملکیان، دبیر شورای صنفی در سال ۹۴ و نازیلا ویسی، دبیر شورای صنفی دانشکده شیمی و مسئول کمیته تغذیه شورای صنفی در سال ۹۶ مهمانان این جلسه بودند.

 

چرا صنفی؟

سوال اول درباره دلیل و انگیزه ورود به فعالیت صنفی را می‌پرسد. ویسی شروع فعالیت صنفی خود را از سال آخر کارشناسی با انجام یک فعالیت صنفی در انجمن علمی عنوان می‌کند. بهادری از جداسازی ورودی‌های خوابگاه در سال ۸۶ و فقدان شورای صنفی برای حل مشکلات خوابگاه می‌گوید. در آن زمان بزرگ‌ترین تجمعی صنفی با جرقه یک اتفاق (قطعی برق خوابگاه طرشت۳) و ورود او به شورای صنفی مرکز هم‌زمان می‌شود. مشکلات خوابگاه (وجود یک یخال در هر سالن و کمدهایی بسیار مستعمل و قدیمی)و تغذیه‌، دانشجوهای معترض را تا دفتر ریاست دانشگاه می‌کشاند و با ورود دکتر سهراب‌پور به داستان و وعده‌هایش برای بهبود، تجمعات و اعتراضات خاتمه می‌یابد. سیلاوی و ملکیان نیز مشکلات خوابگاه، به‌خصوص فرسودگی آن را علت ورود خود به شورای صنفی می‌دانند. همگی متفق‌القول هستند که در صورت برگشت به گذشته کار صنفی را همچنان انتخاب می‌کنند. ملکیان علت را این‌طور می‌گوید: «در صنفی فرصت خودنمایی و یال و کوپال جمع کردن نیست و کار خالصانه‌تر است. لذا آن را دوست دارم.»

 

راه‌های رفته و نرفته

سوال دوم به مرور فعالیت‌های مدعوین برنامه در زمان مسئولیت‌شان در شورای صنفی می‌پردازد. ایجاد سالن مطالعه در دانشکده، سامان‌دهی کمدهای دانشکده، بازگشت یکی از استادان حاذق به تدریس بعد از کنار گذاشته شدن، از جمله فعالیت‌های ویسی بوده است. تصحیح مسائل آموزشی و مشکلات آموزش تحصیلات تکمیلی نیز کارهایی‌ست که ویسی می‌گوید اگر به عقب برگردد، پیگیرشان می‌شود. ملکیان اهم کارهای خود را بازتعریف شورای صنفی می‌داند تا بتوان به شورا یک شخصیت بخشید. لذا شورای صنفی در زمان مسئولیت او دعوت و ترغیب تمامی واحدها به برگزاری انتخابات پرشور و سپس تمرکز بر ایجاد کمیته‌های فعال و ورود دانشجویان به صورت ناظر در پروژه‌های عمرانی و تغذیه و سایر امور دانشگاه را در دستور کار قرار داده است. ملکیان ورود دانشجوها به کف مسائل دانشگاه را یک امتیاز بزرگ برای شورا قلمداد می‌کند که باعث دخالت دادن دانشجوها در تصمیم‌گیری‌های رفاهی و آموزشی آن موقع شده است. او راهکار بروز شورا و اهمیت آن در دید دانشجوها را در اجرای پروژه‌های ولو کوچک ولی از جنس رفاهی می‌داند تا به راحتی این تغییرات از سوی دانشجوها لمس شود. ملکیان می‌گوید اگر به گذشته برگردد افراد بیشتری را در کار صنفی دخیل و حتما آیین‌نامه آن را اصلاح می‌کند و دخالت در انتخاب دبیر بعدی را کنار می‌گذارد! سیلاوی پیگیری مسئله امنیت دختران، شروع مجدد کار رسانه‌ای، ورود به داستان اردوی ورودی‌ها، بهبود کیفیت غذا و رفع تعلیق بعضی گروه‌ها و دانشجوها را مهمترین فعالیت‌های خود عنوان کرده و می‌گوید اگر به عقب برگردد به کارهای بلندمدت‌تر مانند شفافیت مالی دانشگاه یا اصلاح آیین‌نامه فکر می‌کند. بهادری نیز فعال‌سازی روابط عمومی شورا، چاپ نشریه آن، ممانعت از انحلال دانشکده مدیریت و اقتصاد، ورود جدی دانشجوها به عرصه تصمیم‌گیری‌های امور رفاهی و ایجاد اعتماد متقابل بین مسئولین و شورا را مهم‌ترین فعالیت‌های خود برمی‌شمرد که نتایجی مانند دومنو شدن غذای سلف، ارزان‌شدن بلیط استخر و داشتن نماینده دانشجویی در انتخاب پیمانکار سلف و شورای اسکان را به همراه داشته است. بهادری سیاسی‌کاری(اعتراضات سال ۸۸) و ورود به حواشی(اعتراض به برخی انتصابات) را از اشتباهات شورای صنفی آن موقع می‌داند که باعث تعطیلی و رکورد سه‌ساله شورای صنفی شد.

 

شورا حواست باشه!

در ادامه مدعوین برنامه مشکلات اصلی شورا را از نظر خودشان بیان می‌کنند:

  • همکاری نکردن مسئولین و پنهان شدن پشت مسئله روابط استاد و شاگرد
  • تصویب قوانین به‌صورت ناگهانی و بدون توجه به عواقب و تبعات آن به‌خصوص در زمینه آموزشی
  • ساختار هیئت‌امنایی دانشگاه و وجود برخی رویه‌های متناقض با وزارت علوم
  • تخصیص ندادن بودجه به امور رفاهی به بهانه کمبود بودجه
  • ورود به سیاست
  • ورود نکردن دختران به کارهای صنفی به‌خصوص در خوابگاه دختران
  • آگاهی کم و ناقص دانشجوها از شورا و وظایف آن
  • کارشکنی بعضی ازکانال‌ها مانند باشگاه شریف در حل مسائل

در خیل این بحث بهادری انتقادی به مسئله برگزاری تجمع اعتراضی وارد می‌کند. او شورا را محفلی برای ارتباط دانشجوها با مسئولین می‌داند که می‌تواند با درک درست شرایط دانشگاه راه حل منطقی برای حل مسائل ارائه دهد. به عقیده بهادری برگزاری تجمع لازم است ولی صرف تکیه بر این موضوع اشتباهی از جانب شوراهای صنفی‌ست. ویسی نیز یادگیری نحوه تعامل با مسئولین، اطلاع‌رسانی جامع و به‌موقع و جلب حمایت استادان در بعضی امور صنفی را راه حل خیلی از مسائل صنفی می‌داند. ملکیان گریزی به آفت دیده شدن و به عبارتی«حس پرستیژ جلسه گذاشتن» می‌زند و آن را تقبیح می‌کند.

 

راهکارمحور باشید، نه اپوزیسیون!

سپس مجری از مهمانان برنامه می‌پرسد که چه زمانی را برای ورود به صنفی مناسب می‌دانند. سیلاوی می‌گوید سال سوم زمانی مناسب است. ملکیان در ادامه داشتن روحیه اجرایی و علاقه به ارتباط با مردم را شرط ورود به صنفی ذکر می‌کند. او بزرگ‌ترین عایدی شورا را یادگیری نحوه مدیریت متغیرهایی که هیچ کنترلی بر آنها وجود ندارد، می‌داند. بهادری به تصحیح تصویر شورای صنفی در اذهان دانشجوها می‌پردازد؛ داشتن راهکار و روحیه راهکارمحوری به جای انتقاد امری حیاتی‌ست که گاهی با تبدیل شورا به یک گروه اپوزیسیون این امر جدی گرفته نمی‌شود.

در قسمت پایانی برنامه مجری علت کم‌رنگ شدن حضور دانشجوها در امر صنفی را جویا می‌شود. ملکیان کادرسازی و پرورش نیروی جوان و بازگذاشتن دست آنها و انتقال تجربه را به عنوان پاسخی برای این چالش مطرح می‌کند. به گفته او برانگیختن حس اثرگذاری روی موجودی به اسم دانشگاه عامل مهمی در این امر است. همچنین در ادامه، بحث چالشی کاهش سنوات را یک ابزار کنترلی برای کم‌تحرک کردن دانشجو در امور غیردرسی و خفه کردن صدای او ذکر می‌کند. بهادری در پاسخ به فضای ناامیدی کل جامعه اشاره کرده و می‌گوید برای یافتن علت کاهش حضور دانشجوها در فضای فوق برنامه، باید برای هر نسلی به طور مجزا مطالعه صورت گیرد و نمی‌توان نسخه واحد تجویز کرد.

توسط سینا فاتحی

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.