نامه جمعی از تشکل‌ها و گروه‌های دانشجویی شریف به ریاست دانشگاه پیرامون طرح توسعه دانشگاه

حواس‌تان به مردم محله هم باشد

جناب آقای دکتر فتوحی

با سلام و احترام

در چند ماه گذشته، اخباری در رابطه با طرح‌های توسعه فیزیکی دانشگاه مطرح شده است که از سویی مایه خوشحالی است اما با نگرانی‌هایی نیز همراه بوده است. از همین رو تصمیم گرفتیم که این دغدغه‌ها را با جنابعالی در میان بگذاریم تا آنچه شرط بلاغ است، بیان کرده باشیم و به شما و مجموعه مدیریتی دانشگاه انذار دهیم که مبادا در مسیر توسعه‌ای دانشگاه، با توسل به لابی‌ها و اعمال ناصحیح قدرت به حذف ذی‌نفعان بی‌صدایی متوسل شوید که جز خدا پناهی ندارند. از همین رو در ادامه برخی از نگرانی‌های خود را بیان می‌کنیم و امیدواریم با ایجاد امکان گفت‌وگو پیرامون این مسائل، بتوانیم مسیری از سیاست‌گذاری مشارکتی را (با حضور همه ذی‌نفعان داخلی و بیرونی) پیش ببریم که در آن همه گروه‌های درگیر با این مشکلات، بتوانند با انعکاس صدایشان، منافع خود را تأمین کنند.

یکی از مهم‌ترین مشکلاتی که دانشگاه با آن مواجه است و همه آن را لمس می‌کنند، مسئله‌ی کمبود فضاهای فیزیکی در دانشگاه است. این موضوع در سند راهبردی دانشگاه نیز انعکاس یافته است و اشاره شده که در پردیس اصلی دانشگاه با حضور جمعیت ۱۲ هزار نفری، ۱۴ هکتار زمین در اختیار دانشگاه است. موضوعی که شاید مهم‌ترین توجیه برای تملک زمین و ساختمان‌های اطراف دانشگاه بوده است اما آنچه در نگاه اول به نظر می‌رسد، عدم کاربری آموزشی آنهاست و بهره‌برداران این واحدها، گروه‌هایی هستند که می‌توانستند در جاهای دیگری همچون پردیس واقع در شمال بزرگراه همت مستقر شوند. به نظر می‌رسد با وجود سرانه اندک موجود و با وجود همین بهانه، سرانه موثر برای دانشجویان به عنوان اصلی‌ترین ذی‌نفعان فضای فیزیکی تغییر نکرده است. در نتیجه به نظر ما این استراتژی دانشگاه است که با نگاه داشتن سرانه پایین، منابع مالی را برای تملک زمین و ساختمان جذب کند اما برای آن هدف، کاری صورت ندهد. از همین رو ما از شما می‌خواهیم به صورت شفاف، برای تمام املاکی که در چند سال گذشته خریداری شده است، میزان هزینه‌کرد و نوع بهره‌برداری فعلی از آن را مشخص کنید. به نظر ما، این اقدام و داوری درباره آنچه پیشتر انجام شده است، مسیر آینده تملک‌های دانشگاه را نشان می‌دهد و در نتیجه اصلاح این مسیر در صورت لزوم بر هر اقدامی اولویت دارد.

یکی دیگر از مواردی که به نظر می‌رسد در طرح‌های توسعه‌ای دانشگاه مدنظر بوده است، استفاده از ظرفیت بخش خصوصی و قالب مشارکت عمومی خصوصی بوده است. نمونه‌ای از این طرح را در قالب پروژه «شریف‌پلاس» دیدیم که پس از افتتاح مجموعه با اعتراض‌هایی از سوی دانشجویان نسبت به روند ناشفاف قرارداد و قیمت خدمات این مجموعه همراه بود. متأسفانه در آن زمان مطرح شد که دانشگاه نمی‌تواند قرارداد را منتشر کند. این در حالی است که نهادهای عمومی و دولتی اکنون قراردادهای خود را به صورت آنلاین منتشر می‌کنند و بر اساس قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات، این دسترسی‌ها از حقوق شهروندان است. در یک سال اخیر، قراردادهای همکاری دیگری نیز در دستور کار دانشگاه قرار گرفته است که علاوه بر مسائل و تعهدات مالی آن، نگرانی‌های دیگری ایجاد کرده است. همکاری با بخش خصوصی در ایجاد برج فناوری طرشت بدون یک ریال هزینه مالی (طبق صحبت‌های مسئولین پارک علم و فناوری، کانال تلگرام روزنامه شریف در ۳ آذر ۱۳۹۷) این سوال را ایجاد می‌کند که تعهد دانشگاه در این زمینه چیست که طرف قرارداد حاضر شده است در این شرایط، بخشی از واحدهای خود را اهدا کند؟ آیا در این میان دانشگاه به واسطه ارتباطاتی که با شهرداری منطقه دارد، این هزینه‌ها را به شکلی دیگر جبران خواهد کرد یا بر دوش شهروندان انتقال یافته است؟ این سوال در مورد پروژه پارکینگ نیز وجود دارد که بر اساس چه منطقی دانشگاه ترجیح داد که کمیسیون ماده ۵ شهرداری برای تغییر طرح تفصیلی را توجیه کند؟ مبنای نیاز دانشگاه به ساختمان‌های تجاری در متراژ ۲۳۰۰ متر مربع چیست؟ آیا دانشگاه حاضر است همان‌گونه که دلایل خود را برای آن کمیسیون در جلسات مورخ ۱۹ اسفند ۹۸ و ۱۵ اردیبهشت ۹۹ مطرح کرد برای متخصصان مستقل نیز استدلال خود را بیان کند؟ این نگرانی ما از آنجاست که عموما چنین طرح‌هایی بدون توجه به منافع جامعه محلی پیش رفته است. ما از شما می‌خواهیم که در مورد قراردادهای مشارکتی دانشگاه، اقدام به انتشار قرارداد نمایید و در مورد کمیسیون ماده ۵ نیز توجیهات فنی دانشگاه را منتشر نمایید.

مسئله مهم دیگری که با بازگشایی فیزیکی دانشگاه و افتتاح ساختمان جدید آموزش معضلی برای دانشگاه خواهد شد، عبور و مرور از خیابان قاسمی برای ورود به دانشگاه است. تاکنون دانشگاه چند بار تلاش کرده است به صورت غیرقانونی این خیابان را مسدود کند که با اعتراض مردم و اقدام شهرداری عقب‌نشینی کرده است. گذرگاه‌های شهری معابر عمومی شهر هستند و ساکنان آن حقی ویژه نسبت به دیگر شهروندان ندارند. علاوه بر اینکه به جز دانشگاه، ساکنان دیگر این کوچه و هم‌محله‌ای‌های ما نیز حقی برابر با ما در استفاده از این گذر دارند. آیا تاکنون جز بستن کوچه به راهی دیگر فکر کرده‌اید؟ ما نگران امنیت عبور و مرور از این خیابان هستیم اما به خود اجازه نمی‌دهیم که منافع شهروندان را قربانی اشتباهات مدیرانی کنیم که می‌خواهند با تحمیل زور خواسته خود را پیش ببرند و به شما هشدار می‌دهیم که مبادا بر این باور باشید که می‌توانید با سپر انسانی دانشجویان، خطای مدیران در جایابی ساخت این ساختمان را پوشش دهید.

در چند سال گذشته، استقرار واحدها و شرکت‌های اطراف دانشگاه موجب شده است که تغییراتی در محله روی دهد. با خالی کردن محله از بافت مسکونی و اداری کردن آن نیازهایی بر محله تحمیل شده است که لزوما با راه‌اندازی دانشگاه در این محله همبستگی نداشته است. در همین دوران کرونا که دانشگاه از لحاظ آموزشی تعطیل بود، به سختی در اطراف دانشگاه جای پارک برای ماشین یافت می‌شد. تغییر دیگری که در محله طرشت رخ داده است، تغییر در قیمت‌های زمین و ساختمان نسبت به محله‌های اطراف آن است. شرکت‌ها برای راحتی و نزدیکی به محیط دانشگاه با دسترسی به منابع عمومی با قیمت‌های بالاتر به اجاره و خرید در این محله پرداخته‌اند و ساکنان قدیمی محله را به مهاجرت از محله مجبور کرده‌اند. همچنین با توجه به نیاز متفاوت شرکت‌ها از خانواده‌های ساکن محله، مغازه‌های محله مجبور به تغییر شغل می‌شوند و این نیز یکی دیگر از مکانیزم‌های موثر بر مهاجرت از این محله است. این چنین است که زمین‌های اطراف دانشگاه دستخوش سوداگری‌هایی می‌شود که منافعش از آن عده محدودی است ولی هزینه‌های آن بر همه شهر تحمیل می‌شود. روزگاری طرشت را به باغ‌های میوه‌اش می‌شناختند اما امروز به گواه شاخص‌های آلودگی هوا در میان آلوده‌ترین نقاط شهر تهران است. همچنین به نظر می‌رسد خالی کردن محله از روابط اجتماعی و تبدیل آن به محل دفتر شرکت‌ها، اثرات اجتماعی نیز داشته است. محله‌زدایی سبب شده است که ناامنی در محله‌ی طرشت افزایش یابد و البته دانشگاه برای راه حل سراغ ایده‌هایی مثل راه‌اندازی گشت پلیس برود، در حالی که روند توسعه دانشگاه به این امر دامن می‌زند و برای آن هیچ چاره‌اندیشی صورت نگرفته است.

آقای دکتر فتوحی

مجددا شما را به سند راهبردی دانشگاه ارجاع می‌دهیم که در آن بیان شده است «قانون‌مداری و پایبندی به اصول و ارزش‌های اسلامی و ملی» اولین ارزش در میان جامعه دانشگاهی شریف است. ما نمی‌خواهیم اعتبار نام دانشگاه صنعتی شریف با اشتباهات مدیران و نادیده انگاشتن حقوق مردمی که در اطراف دانشگاه زندگی می‌کنند، خدشه‌دار شود. از همین رو از شما می‌خواهیم که پیش از هرگونه اقدامی در زمینه توسعه محیط فیزیکی دانشگاه با این ذی‌نفعان وارد تعامل و گفت‌وگو شوید، خواسته‌های آنها را بشنوید و برای کاهش مشکلاتی که تاکنون دانشگاه بر این محله و ساکنانش تحمیل کرده است، اقدامات لازم را انجام دهید. همچنین پیش از ارائه هر طرح توسعه‌ی فیزیکی و «ساماندهی دانشگاه» با بازخوانی و داوری درباره عملکرد گذشته دانشگاه در چارچوب بررسی اقدامات انجام شده و و دستیابی به اهداف تعیین‌شده به این پرسش پاسخ دهیم که آیا کلیات این ایده متضمن خیر عمومی است یا خیر؟ ما معتقدیم که توسعه دانشگاه امری همه‌جانبه است و بر این باوریم با مشارکت همگان است که می‌توانیم به اهداف والا دست یابیم وگرنه با تک‌روی‌های معمول در جامعه و نادیده انگاشتن شأن اجتماع و به ضرب و زور ارتباطات و نامداری نمی‌توان تحول را محقق کرد.

والعاقبه للمتقین

 

شورای صنفی

انجمن اسلامی دانشجویان

بسیج دانشجویی

انجمن اسلامی دانشجویان مستقل

جامعه اسلامی دانشجویان

انجمن علمی دانشکده مهندسی برق (رسانا)

انجمن علمی دانشکده مهندسی مکانیک (محور)

انجمن علمی دانشکده مهندسی و علم مواد

انجمن علمی دانشکده مهندسی هوافضا

انجمن فلسفه علم شریف

گروه کوی دانشجوی شریف

کانون یاریگران

انجمن علمی دوستداران محیط زیست

نشریه داد

نشریه قانون

نشریه ترنج

 

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.