به فکر بلندمدت هم باشیم

این روز‌ها دیدگاه‌های دانشجویان نسبت به شیوه نمره‌دهی دانشگاه زیاد شنیده می‌شود. بسیاری معتقدند که چون نمی‌توان در کلاس‌ها حضور پیدا کرد،‌ پس شیوه سنتی صفر تا بیست کارایی خود را از دست می‌دهد. تعدادی نیز که مطابق با نظرسنجی‌ها در اقلیت هستند، بر این باورند که همچنان روش سنتی کاراست و نیازی به شیوه‌ی گذرانده/افتاده حس نمی‌شود.

شاید برای من که دانشجوی دکترا هستم چندان فرقی نکند امّا به این می‌اندیشم که در درجه نخست دانشجوی یک دانشگاه هستم که عنوانی در کشور، منطقه و حتی جهان دارد، پس نماینده یک نهاد هستم که می‌توان گفت مانند خانه من است و هرچه از نظر علمی مرتبه‌اش بالاتر باشد، برای من افتخار و اعتبار بیشتری دارد. فرض کنیم که تمام دانشجوها موافق روش جدید باشند. برای یک نیم‌سال تحصیلی به نظر می‌رسد که همه خوشحال باشند و دردسر‌ها کمتر شود اما آیا این خواسته تک‌تک ما به نفع دانشگاه و در نهایت به نفع خود ما هست؟ در کوتاه‌مدت بله ولی در بلندمدت چه مسئله‌ای که دانشجوها آن را جدا نمی‌کنند شیوه برگزاری آزمون مجازی است و نظراتشان تأثیر‌پذیرفته از این موضوع است که البته کارشان غلط هم نیست. اگر سبک نمره‌دهی به شیوه نو تغییر پیدا کند، چه تضمینی وجود دارد که در آینده مشکل کووید-۱۹ حل شود و بتوانیم ادامه دهیم؟ آیا ادامه دادن به آن اصلا کار درستی است؟ پاسخ یقینا خیر است. بر کسی پوشیده نیست که تعداد قابل توجهی از دانشجوهای این دانشگاه و سایر دانشگاه‌های ایران قصد ادامه تحصیل در خارج از ایران و به خصوص ایالات متحده و کانادا را دارند. دانشگاه‌های این کشور‌ها به نمره‌ها و میانگین کارنامه‌های دانشجوها، به‌ویژه دانشگاه شریف، توجه می‌کنند و در واقع نمره، عامل تعیین‌کننده‌ای در پذیرش دانشجو در دانشگاه‌ها محسوب می‌شود؛ پس نمی‌توان به شیوه گذرانده/افتاده آن را ادامه داد، چرا که اعتبار دانشگاه پایین می‌آید و در آینده برای خود ما دانشجوها مشکلاتی در زمینه پذیرش به‌وجود می‌آورد. پس می‌توان نتیجه گرفت که شیوه نوین برای دانشگاه و سپس برای خود ما مناسب نیست.

در مورد تقلب در آزمون‌های مجازی هم حرف و حدیث زیاد است. گویا یک مورد در آزمون میان‌ترم فیزیک ۲ لو رفته است و دانشکده فیزیک در حال پیگیری حقوقی موضوع است. در دانشگاه‌های آمریکا مرسوم شده که به دانشجو یک فرم اظهارنامه داده می‌شود و دانشجو اعلام می‌کند که شرایط آزمون را رعایت می‌کند. در واقع دانشجو با امضای خود تعهدی اخلاقی می‌دهد، در حالی که شیوه نمره‌دهی را تغییر نداده‌اند. در این گونه شرایط بهتر است از دانشگاه‌های برتر الگو بگیریم که چه کار می‌کنند و تا جایی که اخبار را دنبال کرده‌ایم، نشنیده‌ایم که شیوه نمره‌دهی آن‌ها عوض شود.

بسیاری نیز به آزمون تستی که نمی‌توان پس از گذر از پرسش به آن بازگشت، معترض هستند. به نظر من که دستیار آموزشی فیزیک ۲ هستم و سؤالات آزمون را دیدم، آزمون برای مدل تستی بسیار استاندارد بوده و اصلا قابل مقایسه با آزمون تشریحی نبود. باید توجه داشت که استادان خود به این موضوع واقف هستند که چگونه باید کیفیت آزمون را نگه دارند. در آزمونی مانند آزمون تافل، در بخش سنجش مهارت شنیداری، امکان بازگشت به پرسش‌های پیشین وجود ندارد که البته توجیه خاص خود را دارد ولی به هر حال رخداد کمیابی نیست.

به عنوان نتیجه‌گیری بهتر است با شرایط جدید و مجازی به همان شیوه سنتی ادامه دهیم و عقاید و نظرات را به چگونگی برگزاری آزمون محدود کنیم. در کلاس‌های کوچک‌تر معمولا مذاکره با استاد در مورد برگزاری آزمون راحت است و می‌توان به یک جمع‌بندی خوب رسید. در مورد کلاس‌های بزرگ‌تر به نظر تنها راه حل همان آزمون مجازی تستی یا تشریحی با زمان محدود است و فکر می‌کنم بهتر است که به این شرایط عادت کنیم.

توسط مصطفی آسمانی

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.