درباره فیلم سینمایی «مردن در آب مطهر»

این زندگی نیست، مردن است

برادران محمودی گویا مزه سیمرغ‌های سال ۹۲ هنوز زیر زبان‌شان مانده که با این فیلم به فتح سیمرغ‌های بلورین سال ۹۸ آمده‌اند. بعد از «چندمترمکعب عشق» و «شکستن همزمان بیست استخوان»، حالا نوبت به مردن در آب مطهر رسیده است.

این زوج طلایی که در سال ۹۲ فیلمی تأثیرگذار ساختند، دوباره با دغدغه هم‌وطنان‌شان به میدان آمده‌اند تا روایتگر مشکلات‌شان باشند. اسم نسبتا ناامیدکننده و پوستر فیلم را که می‌بینیم، این احساس به آدم دست می‌دهد که فیلم حول پسر و دختری می‌گردد که عاشق هم می‌شوند و احتمالا هم به هم نمی‌رسند و اصلا موضوع هم این است؛ مثل خیلی از فیلم‌های دهه ۸۰.

بعد از چندمترمکعب حالا نوبت به مردن در آب مطهر رسیده؛ یکی دیگر از آن داستان‌هایی که به نظرم هم عاشقانه‌اند و هم نیستند. نوید محمودی در این فیلم، آدم‌هایی را روایت می‌کند که با فرهنگ‌شان عجین است و به نظرم از این امتیاز در دیالوگ‌ها، رفتارها و حرکات بازیگران‌اش استفاده کرده است.

فیلم آغازی نسبتا خوب دارد؛ انگار آدم را یکهو بیاندازد وسط ماجرا و ضربه‌هایش را همان ابتدا می‌زند. در حدود پنج دقیقه اول فیلم کاملا موضوع را می‌فهمید و می‌دانید که داستان از چه قرار است. ریتم فیلم اما رفته رفته کند می‌شود و اگر طرفدار فیلم‌های پرماجرا و اتفاق‌های پیاپی باشید، کمی خسته می‌شوید. فیلم اما در جاهایی ضربه خود را می‌‌زند و اگر کمی احساساتی باشید، تحت تأثیر قرار می‌گیرید.

درباره بازیگران فیلم باید بگویم تا حد خوبی بازی‌شان رضایت‌بخش بود. بازی در نقشی که کاملا لهجه دیگری از فارسی را دارد با اصطلاحات و گویش‌ها و رفتارهای مخصوص آن فرهنگ برای بازیگران جوانی چون علی شادمان و ندا جبرائیلی و متین حیدرنیا کار آسانی نیست.

فیلم در کل اثر خوبی است اما افسوس که بازیگران حقیقی این قصه، شانس زیادی برای دیدنش ندارند.

توسط حسین مشکانی

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.