چاقوی اخلاق و انصاف برای ذبح اعتراض دانشجویان

«شب سرد تجمع شریف، تاریکی‌هایی بیش از سیاهی شب و غم فاجعه هواپیما به همراه داشت؛ شعارهایی علیه سپاه و اهانت‌هایی به افراد، چه در تجمع و چه در فضای مجازی بعد از آن. من از “انصاف” در مورد اول و “اخلاق” در مورد دوم عذرخواه و شرمسارم.»

توییت دکتر حسینی

 

به رد حرف من انکار خویشتن مکن ای شیخ

درست یا غلطم عین ادعای تو هستم

جناب آقای حسینی، معاون فرهنگی دانشگاه در توییتی مطالب فوق را فرموده‌اند که توقع خواندن آن را در خبرگزاری فارس و … داشتم اما دیدن این توییت در صفحه ایشان مرا به تعجب وانداشت، زیرا «ز نیمه قصه گفتن» را در مرام ایشان دیدم. اما چند نکته را طرح خواهم کرد برای استفاده و مایه گذاشتن آقای حسینی از انصاف و اخلاق؛ شاید انصاف و اخلاق خون گریه کنند.

ایشان در مورد روز شنبه تنها به شعارها اشاره کردند اما به دلیل شعارها اشاره نکردند، ایشان به دلیل فرار دانشجویان اشاره نکردند، ایشان اشاره نکردند و … .

سخنم را با خاطره‌ای از دانشگاه قبلی شروع می‌کنم. یک‌بار دانشجویی را به دلایلی واهی از نهادی امنیتی برای توضیحاتی احضار و تهدید کردند. حراست دانشگاه از آنجا که دستورش را نمی‌دانم از کجا می‌گیرد، به دانشجو می‌گوید شما باید به دستور آنها عمل کنید اما خوشبختانه رئیس دانشگاه متوجه موضوع می‌شوند و با دانشجو تماس می‌گیرند و به ایشان می‌گویند به هیچ‌وجه به آنجا نرو و پس از این آن دانشجو را در تماس‌هایی تهدید‌های بیشتری می‌کنند اما با حمایت رئیس دانشگاه اتفاقی رخ نمی‌دهد.

بار دیگر در سال ۹۵ مینو خالقی، کاندیدای رد صلاحیت شده اصفهان مهمان یکی از برنامه‌های انجمن اسلامی دانشجویان بود ولی ایشان قرار نبود سخنرانی کند و فقط قرار بود به عنوان مهمان حضور داشته باشد و برای این برنامه مجوزهای لازم از هیئت رئیسه صادر شده بود اما حراست دانشگاه در اقدامی که دستور آن معلوم نیست از کجا صادر شده بود، از ورود مینو خالقی به دانشگاه جلو گیری کرد.

از این موارد دخالت‌ها فراوان دیده‌ایم که مجال گفتن تمام آن نیست.

حال به سراغ وقایع روز دوشنبه و گوشت‌های قربانی آن اخلاق و انصاف برویم.

آن روز قرار بود دانشجویان برای سوگواری دانشجویان کشته شده «خطای انسانی!» و در اعتراض به لغو مراسم سوگواری که رئیس دانشگاه می‌گوید خودجوش و با تصمیم هیئت رئیسه لغو شده، در مقابل دانشکده کامپیوتر جمع شوند.

اما معلوم نیست از کجا و توسط چه نهادی با دانشجویان انجمن اسلامی و دو دانشجوی برگزارکننده برنامه تماس می‌گیرند و تهدید می‌کنند که نباید این تجمع برگزار شود و در اقدام خودجوشی دیگر، حراست دانشگاه که نه ما و نه رئیس دانشگاه نمی دانند (یا للعجب) دستور آن از کجا صادر شده، از ورود دانشجویان فارغ‌التحصیل جلوگیری می‌کند.

دانشجویان از ابتدا به دنبال پاسخ چهار سوال بودند:

سوال اول) آیا تصمیم‌های دانشگاه از داخل دانشگاه گرفته می‌شود یا شخصی از بیرون دانشگاه برای دانشجویان و هیئت رئیسه و حراست تصمیم می‌گیرند؟

سوال دوم) چه نهادی در روز دوشنبه با دانشجویان تماس گرفته و آنها را تهدید کرده است؟

سوال سوم) مسئولان دانشگاه آیا توان دفاع از دانشجویان تهدید شده را دارند یا خیر؟

سوال چهارم) چگونه می‌شود برای یک نفر در دانشگاه با چنان سیستم‌های صوتی و بدون هیچ‌گونه محدودیت عزاداری کرد و تجمع کرد اما برای بیش از ۱۷۶ نفر عزاداری که نمی شود کرد هیچ، باید مسئولین برگزاری تجمع را تهدید کرد که اگر چنان بشود، چنین می‌کنیم. وظیفه هیئت رئیسه چیست؟

ایشان در مورد اعتراضات روز شنبه حرف از اخلاق و انصاف را به میان آوردند و به روایتی ناقص از اعتراض‌های دانشجویان پرداختند اما در مورد اعترضات روز دوشنبه دانشجویان نمی‌توانند از اخلاق و انصاف حرف بزنند، مایه بگذارند و با آن به ذبح اعتراضات دانشجویان بپردازند؛ دانشجویانی که چند ساعت منتظر ماندند تا پاسخی بشنوند اما پاسخ آنها «نمی‌دانم» بود، در پاسخ به بی‌پاسخی مسئولان دانشگاه شعارهایی دادند که جواب رفتار هیئت رئیسه و طفره رفتن آنها بود. ایشان نه آن روز و نه بعد از آن و نه در هیچ توییت دیگری بعد از اعتراضات روز دوشنبه از تهدید دانشجویان نگفتند، اسمی از نهاد تهدیدکننده دانشجویان نگفتند، نامی از دستور دهنده به حراست دانشگاه برای عدم ورود فارغ‌التحصیلان نگفتند، از لغو مراسم سوگواری نگفتند، از لغو تجمع دانشجویان به خاطر تهدیدهای خارجی نگفتند اما روز شنبه شعارهای دانشجویان انگار بیشتر ایشان را ناراحت کرده تا تهدید دانشجویان که به آن اشاره کردند و از اخلاق و انصاف گفتند. عذرخواهی ایشان از این اخلاق و انصاف را توسط ایشان کار صحیحی می‌دانم، نه برای دلایلی که نوشتند بلکه برای آنچه که ننوشتند و شاید اخلاق و انصاف برای دانشجویان است و هیئت رئیسه بی‌نیاز از آن است. یقین دارم اخلاق و انصاف خون گریه می‌کنند که چاقویی شدند برای ذبح اعتراض دانشجویان به نیت قربه الی الله و بنا به مصلحتی که ایشان تشخیص داده‌اند.

 

جهان تجسم اعمال ماست خود تو نگفتی

مرنج از من و خوش باش من ریای تو هستم

توسط سجاد کریمی

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.