ماه رمضان در پیش است

ماهی که لحظه‌های سترگش جایی برای سخن گفتن از دیگر ایام باقی نمی‌گذارد و روزهای پیش از آن را به فراموشی می‌نهد. دانه‌ای که این ماه در سرزمین حاصل‌خیز دل‌ انسان‌ها می‌کارد، خوب روییده و ریشه گرفته، شاخ و برگ بسیاری پیدا کرده و از میوه‌های آن اندیشمندان، فیسلوفان، عارفان، سیاستمداران، هنرمندان و پارسایان بهره‌ها می‌گیرند. همه‌چیز به یکباره در این ماه تغییر می‌کند و تحول عظیمی در جهان آفرینش هویدا می‌گردد، تا جایی که هرآنچه در پیش بود در مقیاس بعد، هیچ است و هیچ.

در این ماه شایسته است رویکرد انسان تغییر کرده و بیش از گذشته به یاد محبوب خویش باشد. هزار و اندی سال پیش اندیشمندی در کتابش، سخن از سختی غیبت امام زمان (عج) به میان آورد. او بارها می‌گفت قرار است امامی بیاید که سرنوشت او با دو غیبت رقم خواهد خورد که دومی شدیدتر از اولی است. به راستی منظور «نوبختی» از شدت غیبت امام چه بود؟ شاید او از اینکه امام در میان مردم زندگی کند، دیده ­شود ولی شناخته ­نشود، افسوس می­خورد.

امام زمان(عج) در میان ما زندگی می­کند، در کوچه­ها و بازارها دیده می­شود ولی ما او را نمی‌شناسیم. شدت غیبت احتمالا بدین معنی است که او که قبله­گاه عالمیان است، امروز در کنار ما روزگار سپری می­کند، بدون اینکه کسی او را بشناسد، حرمت او را حفظ کند و به یاد او باشد، حتی گاهی دوستانش هم کمتر از او سخن می‌گویند و به یاد او هستند. چه خوب است که در آستانه ماه مبارک رمضان پیوند عمیق­تری با امام حاضر خویش برقرار کنیم: «اللهم انا نرغب الیک فی دوله کریمه»، این همان دعای افتتاحی است که روزه­دار در دل شب در فراق محبوبش به درگاه حق شکوه کرده و در فراق ولیّ خویش ناله سر می­دهد. در واقع انسانی در جست‌وجوی انسان دیگری برآمده و به شوق دولت کریمه­ی او اشک بر دامن می­ریزد. برای «انسان» گرد هم آمده­ایم.

توسط حسن اسکندری

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.