امنیت را جدی بگیریم

کمتر پیش می‌آید که هفته‌ای در دانشگاه بگذرد و خبری از خفت‌گیری و دزدی یا حداقل آزار و اذیت دانشجویان در اطراف دانشگاه و خوابگاه شنیده نشود. دانشجویی که با هزار امید و آرزو وارد یکی از بهترین دانشگاه‌های صنعتی کشور شده و کیلومتر‌ها دورتر از خانه و خانواده‌اش است، حالا بزرگ‌ترین دغدغه‌اش این شده که چگونه در مسیر خوابگاه از گوشی موبایل خود مواظبت کند تا مورد سرقت قرار نگیرد و همین اگر او را مایوس نکند، قطعا دل‌سرد خواهد کرد.

مسأله امنیت در اطراف دانشگاه و خوابگاه چیزی نیست که نیاز به جار زدن داشته باشد؛ به‌هرحال مسئولان این دانشگاه هم خواه ناخواه در این محله تردد دارند و قطعا در مورد ناامنی منطقه بسیار شنیده‌اند اما در طول سال‌ها دستورالعمل و راه‌حلی برای این معضل ارائه نداده‌اند. در این خرج‌های کلان، اختصاص بودجه‌ای متناسب به مدت چندسال برای ساخت خوابگاهی جدید در محیطی بهتر و امن‌تر شاید کار منطقی به نظر می‌رسید که در بلندمدت مسأله را حل کند اما با بی‌توجهی، الان مسأله به قدری حاد شده که صدای دانشجویان را درآورده و کمپین #امنیت_نداریم در کمتر از یک روز هزار نفر عضو گرفته و بیش از دو هزار نفر خطاب به ریاست دانشگاه نامه امضا کردند و خواستار برقراری سرویس حمل و نقل برای دانشجوبان شده‌اند. راه‌حلی موقت که شاید بهترین راه نباشد اما لااقل در کوتاه‌مدت جوابگوی دانشجویان خواهد بود تا زمانی که مشکلات این پیشنهاد هم کم‌کم نمایان شود. با این حال طرح‌های ارائه‌شده باید حمایت شوند اما ضمن آن مسئولان دانشگاه باید به فکر چاره‌ای دائمی برای این مشکل باشند که به جای نادیده‌گرفتن صورت‌مسأله، آن را حل کند.

کمپین، نامه و اعتراض علنی دانشجویان در خوابگاه‌ها نشان‌دهنده این است که این معضل مثل آتشی زیر خاکستر در حال فوران کردن است و باید هرچه زودتر پاسخ مناسبی به آن داده شود؛ مسأله‌ای مثل امنیت و سایت آموزش (edu) چندین سال است مشکل عمومی دانشگاه شده‌اند و انگار جنجال خبری تنها چاره دانشجویان برای مطرح‌کردن حرف‌ها و خواسته‌هایشان در این زمینه شده ‌است. از مسئولان دانشگاه تقاضا داریم قبل از اینکه اتفاق ناگوار و غیرقابل بازگشتی برای کسی رخ دهد، آستین‌هایشان را برای حل این مشکل بالا بزنند.

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.