قدر زر زرگر شناسد

اسفندماه معمولا شلوغ‌ترین و پرجنب و جوش‌ترین ماه فعالیت‌های دانشجویی بوده، از یک طرف دانشجو‌ها تازه از تعطیلات بین دو ترم آمده و شور و حالشان در بیشترین حالت قرار دارد و از سوی دیگر اسفند نه میان‌ترمی با خود دارد و نه تمرین و پروژه‌ای بر سر دانشجو آوار می‌کند. هر کار و برنامه و درسی هم باشد، به‌راحتی می‌توان آن را به تعطیلات وسوسه‌انگیز عید حواله داد و با خیال راحت رفت سراغ گروه و تشکلی که قلبت در دفترش تندتر می‌زند.

هفته‌ای که گذشت، بهترین شاهد مثال برای این مدعاست. هفته‌ای که هر روزش و بعضا هرساعتش برای مخاطب مشکل‌پسند شریفی برنامه‌ای داشت؛ معاونت فرهنگی از شنبه تا سه‌شنبه چهار عصرانه انقلابی و نسبتا چالشی را با حضور مدعوینی سرشناس تدارک دیده بود، یکشنبه کنگره فاطمی در برنامه استاد تمام مخاطبانش را پای صحبت‌های رحیم‌پور ازغدی نشاند، رحیم‌پور دوباره سه‌شنبه به شریف آمد و به بررسی و محاسبه انقلاب پرداخت، میلاد دخانچی یکشنبه عصر در سالن جابر آرمان‌های جامعه ایرانی را به چالش کشید، در همان روز کارنامه انقلاب در زمینه فرهنگ دینی موضوع تریبون آزاد دانشجویی بود، دکتر لگنهاوسن روز سه‌شنبه در آمفی‌تئاتر مرکزی از اومانیسم اسلامی گفت و دقایقی بعد از آن اقتصاددان‌ها و متخصصان نفت و انرژی، آینده نفت را در ایران بررسی کردند، کارگاه نشریات از سه‌شنبه تا پنج‌شنبه قلم‌به‌دست‌های شریفی را دور هم جمع کرد، چهارشنبه و پنج‌شنبه جمعی از استادهای ادبیات و فلسفه به شریف آمدند و از حافظ و مولوی و رندی و عشق در شعر فارسی گفتند، مسابقات بسکتبال پسران هم مثل همیشه به سالن جباری شکل و شمایل دیگری داده بود. در کنار همه اینها برنامه‌های ثابت دانشجویی نیز طبق روال خودشان برقرار بودند.

برای هرکسی که شریف را طبق شنیده‌های کوچه و بازار بشناسد، ترافیک سنگین و تنوع برنامه‌های هفته قبل عجیب و غیرقابل باور است. دانشگاهی که خیلی‌ها از ساحت تک‌بعدی‌اش می‌نالند، بعضا این‌گونه وجودش را ابراز می‌کند. این جمع متکثر و متنوع از فعالان دانشجویی یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های شریف به‌شمار می‌آید که باید قدر دانسته شود و یکی از مصادیق این قدر دانستن، جلوگیری از مشغول‌شدن آنها به مسائل سطحی و جار و جنجال‌های بیهوده و دست‌چندم است.

شاید بپسندید مطالب بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.